از سلسله پستهای "یک جرعه آسمان" هفتمین مراسم هیئت وبلاگی سبو در دهه اول ذی الحجه با این برنامه.
فصل مشترک فرازهای نخستین اغلب دعاهای که از ناحیه ائمه اهل بیت (ع) صادر شده، بیانی خاشعانه از اسماء و صفات الهی است. توحیدی ترین بیانهای ادعیه معمولاً در همین چند جمله پیدا میشه و به عبارتی اگه بخوایم یک درس توحید کوتاه از محضر معصومین (ع) درک کرده باشیم، میشه این فرازهای اول رو نگاه کرد: مرزهای حد اکثری بیان مخلوق از بزرگی خالق. لذاست که روایت شده حضرت حسین (ع) در روز عرفه با خشوع تمام و به صورت ایستاده در فضای باز کنار جبل الرحمه و با دستهای که در برابر صورت بوده، شروع به دعا فرمودند.
اشاره حضرت در این فراز نخستین دعای عرفه به جلوههای جمال و جلال حضرت حق هست؛ اینکه آفرینش اولیه و تدبیر لحظه به لحظهٔ جهان هستی (صانع- فطر-اتقن) به دست خداوندست، همونطور که کلیه افاضات و عطایا، چه هدیههای مادی (منافع) و چه هدایتهای معنوی (کتاب)، از جانب حق تعالی هست. در برابر این بخششها، خداوند مطلع (خبیر) از همهٔ افعال و رفتار ماست. پس چند حالت رخ میده: اونی که در اضطرار و سختی هست و تضرع کنه، خدا براش شنوا (سمیع) و مهربان (راحم) هست؛ اونی که در وضع مناسبی هست و درجاتی داره و قناعت کنه، خدا براش سامان دهنده (رائش) و سربلند کننده (رافع) هست؛ اونی که در مقابل خدا گردنکشی کنه (جبابره)، خدا براش ریشه کن کننده (قامع) هست.
اون وقته که اگه ما هم به این درک از خداوند متعال برسیم، تکرار می کنیم "ستایش فقط مخصوص خداست"...
اَلْحَمْدُ لله الَّذى لَیْسَ لِقَضآئِهِ دافِعٌ وَ لا لِعَطائِهِ مانِعٌ و َلا کَصُنْعِهِ صُنْعُ صانِعٍ و َهُوَ الْجَوادُ الْواسِعُ
فَطَرَ اَجْناسَ الْبَدائِعِ و اَتْقَنَ بِحِکْمَتِهِ الصَّنائِعَ
لا تَخْفى عَلَیْهِ الطَّلایِـعُ وَ لا تَضیعُ عِنْدَهُ الْوَدائِعُ
جازى کُلِّ صانِعٍ وَ رائِشُ کُلِّ قانعٍ وَ راحِمُ کُلِّ ضارِعٍ وَ مُنْزِلُ الْمَنافِعِ وَ الْکِتابِ الْجامِعِ بِالنُّورِ السّاطِعِ
وَ هُوَ لِلدَّعَواتِ سامِعٌ وَ لِلْکُرُباتِ دافِعٌ وَ لِلدَّرَجاتِ رافِعٌ وَ لِلْجَبابِرَةِ قامِعٌ
فَلا اِلهَ غَیْرُهُ وَ لا شَىْءَ یَعْدِلُهُ وَ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَىْءٌ
وَ هُوَ السَّمیعُ الْبَصیرُ اللَّطیفُ الْخَبیرُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَىْءٍ قَدیرٌ.
